Jerzy Kukuczka

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj
Znaczek pamiątkowy z 1988
Znaczek pamiątkowy z 1988
Jerzy Kukuczka i Andrzej Czok (po prawej) podczas wyprawy na Mount Everest z wiosny 1980 roku. 19 maja 1980 zdobyli oni szczyt nową drogą.
Jerzy Kukuczka i Andrzej Czok (po prawej) podczas wyprawy na Mount Everest z wiosny 1980 roku. 19 maja 1980 zdobyli oni szczyt nową drogą.
Żona Jerzego Kukuczki - Cecylia w czasie prelekcji w Bibliotece Śląskiej w Katowicach (na zdjęciu z Ryszardem Pawłowskim i Krzysztofem Wielickim
Żona Jerzego Kukuczki - Cecylia w czasie prelekcji w Bibliotece Śląskiej w Katowicach (na zdjęciu z Ryszardem Pawłowskim i Krzysztofem Wielickim

Jerzy Kukuczka (ur. 24 marca 1948 w Katowicach, zm. 24 października 1989) - polski alpinista i himalaista, jako drugi człowiek na Ziemi zdobył Koronę Himalajów i Karakorum – wszystkie 14 szczytów o wysokości ponad 8 tysięcy metrów, (pierwszy był Reinhold Messner, któremu zajęło to 16 lat, Kukuczce 8).

Spośród 14 ośmiotysięczników, które zdobył w latach 1979-1987 na 11 z nich wszedł nowymi drogami (poza swoim pierwszym ośmiotysięcznikiem wspinał się albo w ekstremalnie ciężkich warunkach zimą albo nowymi trasami), 5-krotnie w stylu alpejskim, na 4 - po raz pierwszy zimą, na 1 szczyt samotnie - żaden inny zdobywca 14 ośmiotysięczników nie może pochwalić się takim bilansem. Dokonał rzeczy niebywałej – w ciągu niespełna półtora roku (21 stycznia 1985 r. – 18 lipca 1986 r.) zdobył pięć ośmiotysięczników, z czego aż trzy zimą, na dwóch zaś, także na K2, wytyczył nowe, niezwykle trudne drogi. Wolno aklimatyzował się, za to słynął z ogromnej wytrzymałości psychicznej i fizycznej. Jego partnerami byli m.in. Wojciech Kurtyka, Artur Hajzer, Krzysztof Wielicki, Leszek Cichy oraz Ryszard Pawłowski.

W szkole średniej uprawiał też przez pewien czas podnoszenie ciężarów, aż do momentu kiedy dostał zakaz lekarski uprawiania tego sportu.

W 1988 na Igrzyskach Olimpijskich w Calgary wraz z Reinholdem Messnerem nagrodzony srebrnym medalem olimpijskim. Reinhold Messner odmówił przyjęcia medalu uzasadniając swój gest tym, że uważa alpinizm za twórczość, a nie rywalizację. Kukuczka przyjął medal, ponieważ w wyczynowym wspinaniu widział sportowe wartości co niejednokrotnie podkreślał. "W alpinizmie, jak w szachach - mówił - jest miejsce na swego rodzaju twórczość i sportową rywalizację. Gdyby jej zabrakło, być może nigdy bym się nie wspinał."

"Mnie nie wystarczy być tylko w górach - dodał później - nie wystarczy być na wyprawie. Uważam, że jeżeli się podchodzi pod górę, to z jakimś celem, a tym celem jest wejść na tę górę." Poczta Polska wydała okolicznościowy znaczek, który został zaprojektowany przez J.Konarzewskiego. Na znaczku można zobaczyć panoramę Himalajów, podobiznę Kukuczki i jego olimpijskiego medalu.[1]

Zginął na wysokości 8 300 metrów 24 października 1989 podczas wejścia na Lhotse nową drogą przez słynną, niezdobytą wówczas południową ścianę. Szczyt atakował wspólnie z Ryszardem Pawłowskim. Kukuczka wspinał się jako pierwszy i tuż przed granią szczytową odpadł. Lina nie wytrzymując obciążenia, pękła, a wspinacz spadł w 2 km przepaść. Po odnalezieniu ciała pochowano go w lodowej szczelinie, nieopodal miejsca upadku. Tablica pamiątkowa została umieszczona w Chukung nieopodal południowej ściany Lhotse a także na Symbolicznym Cmentarzu Ofiar Tatr pod Osterwą.

Spis treści

Przypisy

  1. ↑ Na podstawie "Mój pionowy świat" Jerzego Kukuczki wydanej przez Wydawnictwo AT London w 1995r. ISBN 1-899397-09-4

[edytuj] Najważniejsze osiągnięcia wspinaczkowe

[edytuj] Tatry

[edytuj] Dolomity

[edytuj] Alpy

  • 19 lipca 1973 z M. Łukaszewskim dokonali pierwszego polskiego przejścia drogi "Aureille-Fentren" na Aiguille du Moine
  • 22 lipca 1973 podczas tego samego wyjazdu, z tym samym partnerem przeszli jako pierwsi Polacy "Drogę Paryżan" na La Pell w masywie Vercors
  • 6 sierpnia 1973 roku wraz z M. Łukaszewskim, B. Kozłowską i J. Kurczabem przeszedł drogę "Major" na wschodniej ścianie Mont Blanc
  • 12-14 sierpnia 1973 poprowadził nową drogę na Petit Dru (z M. Łukaszewskim i Wojciechem Kurtyką)
  • 3-4 sierpnia 1975 z M. Łukaszewskim i W. Kurtyką poprowadził nową drogę na północnej ścianie Pointe Hélene w Grandes Jorasses.

[edytuj] Bułgaria

  • 1971 Riła - Diabelskie Igły (nową drogą)

[edytuj] Alaska

[edytuj] Alpy Nowozelandzkie

[edytuj] Hindukusz

[edytuj] Korona Himalajów i Karakorum

[edytuj] Inne

[edytuj] Książki

[edytuj] Artykuły

  • J. Kukuczka, K2 ścianą południową, ("Taternik" nr 2/86)

Zobacz też: Reinhold Messner, alpinizm, himalaizm

[edytuj] Linki zewnętrzne