Jan Rzepecki

Z Wikipedii

Jan Rzepecki pseud. Białynia, Ożóg, Burmistrz, Górski, Krawczyk, Ślusarczyk, Prezes, Rejent, Sędzia, Wolski (ur. 29 września 1899 w Warszawie, zm. 28 kwietnia 1983 w Warszawie) - historyk wojskowości, pułkownik dyplomowany Wojska Polskiego, delegat Sił Zbrojnych na Kraj w 1945.

Spis treści 1 Rodzina 2 Działalność niepodległościowa 3 Służba w Wojsku Polskim 4 Konspiracja 5 Awanse: 6 Ordery i odznaczenia: 7 Źródła: 8 Przypisy

[edytuj] Rodzina

Był synem Kazimierza i Izabeli Moszczeńskiej, bratankiem Karola, wnukiem Ludwika Władysława i prawnukiem Kajetana Władysława. Był dwukrotnie żonaty. Nie pozostawił potomstwa.

[edytuj] Działalność niepodległościowa

Od 1914 służył w Legionach Polskich, w szeregach 1 Pułku Piechoty. Po kryzysie przysięgowym w lipcu 1917 roku znalazł się w szeregach Polskiej Siły Zbrojnej gdzie ukończył szkołę oficerską i uzyskał w czerwcu 1918 roku pierwszy stopień oficerski.

[edytuj] Służba w Wojsku Polskim

W odrodzonym Wojsku Polskim służył od listopada 1918 jako dowódca plutonu w szkole podchorążych.

W latach 1922-1924 był słuchaczem Kursu Normalnego w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 października 1924, po ukończeniu kursu i uzyskaniu tytułu naukowego oficera Sztabu Generalnego, otrzymał przydział do Oficerskiej Szkoły Piechoty w Warszawie. ^[1]

W Oficerskiej Szkole Piechoty dowodził batalionem podchorążych oraz wykładał strategię i taktykę wojskową. Na czele tego batalionu walczył w maju 1926 roku po stronie konstytucyjnych władz państwowych przeciwko zamachowi Józefa Piłsudskiego. Po zamachu przeniesiony poza Warszawę na stanowisko dowódcy batalionu. W 1928 pełnił służbę w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie. W latach 1935-1939 był wykładowcą taktyki w Wyższej Szkole Wojennej.

Kampanię wrześniową 1939 w Sztabie Armii "Kraków" na stanowisku szefa Oddziału III Operacyjnego.

[edytuj] Konspiracja

Podczas okupacji niemieckiej od października 1939 działał w SZP i ZWZ - szef sztabu okręgu Warszawa miasto SZP i ZWZ. Następnie kierował wydziałem w Komendzie Głównej AK. Po powstaniu warszawskim w niewoli niemieckiej. W marcu 1945 po powrocie z niewoli zastępca komendanta organizacji "NIE". Organizator i dowódca Delegatury Sił Zbrojnych. Był zwolennikiem zakończenia pozbawionej perspektyw walki zbrojnej i podjęcia działalności politycznej - w sierpniu 1945 roku rozwiązał DSZ.

We wrześniu 1945 założył konspiracyjną organizację Zrzeszenie Wolność i Niezawisłość; krytykował Jana Mazurkiewicza "Radosława" za nawoływanie z więzienia do ujawnienia się żołnierzy AK i DSZ.

5 listopada 1945 został aresztowany, skazany w 1947 na karę 8 lat więzienia zwolniony z więzienia na mocy amnestii w lutym 1947 roku. Zawierzywszy gwarancjom śledczych MBP o nierepresjonowaniu ujawnił wszystkich swoich współpracowników i nawoływał do ujawnienia się pozostałych członków WiN-u.

Przyjęty do Wojska Polskiego był wykładowcą w Akademii Sztabu Generalnego w Warszawie. W 1949 ponownie aresztowany i więziony do 1954. Później pracownik Instytutu Historii PAN (gdzie obronił doktorat).

[edytuj] Awanse:

• kapitan ze starszeństwem z 1 lipca 1923 (w 1928 - 26 lokata)

[edytuj] Ordery i odznaczenia:

• Order Orła Białego (pośmiertnie w 1995)
• Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari
• Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
• Krzyż Niepodległości
• Krzyż Walecznych – trzykrotnie

[edytuj] Źródła:

• Rocznik Oficerski 1928, s. 133, 201,

Przypisy

To jest tylko zalążek artykułu biograficznego. Jeśli możesz, rozbuduj go.