Język santali

Z Wikipedii

Santali
Obszar	Indie
Liczba mówiących	6 mln
Klasyfikacja genetyczna	Języki austroazjatyckie  Munda   Santali
Pismo	pismo bengalskie, dewanagari, pismo orija
Status oficjalny
Język urzędowy	Indie
Kody języka
ISO 639-1	brak
ISO 639-2	brak
ISO 639-3	sat
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata

Język santali - język plemienia Santalów (ok. 6 mln) we wschodnich i północno-wschodnich Indiach, także w Bangladeszu, Nepalu i Bhutanie, największy reprezentant grupy językowej munda należącej do rodziny austroazjatyckiej.

Język santali został uznany przez konstytucję indyjską jako jeden z 23 urzędowych języków Indii.

Spis treści 1 Alfabet 2 Zobacz też 3 Linki zewnętrzne 4 Bibliografia

[edytuj] Alfabet

Norweski misjonarz Paul Olaf Bodding napisał gramatykę i słownik tego języka oraz przetłumaczył w 1914. Biblię na język santali, wykorzystując zmodyfikowany alfabet łaciński, często używany jeszcze dziś. Poza tym do zapisu Santali służą także lokalne alfabety: bengalskie, orija i dewanagari.

Ponieważ wielość systemów pisma nie sprzyjała rozwojowi i standaryzacji języka, nauczyciel Pandit Raghunath Murmu stworzył w 1925 odrębny alfabet, przystosowany do oddania fonetycznych właściwości języka santali, znany jako Ol Chiki lub Ol Cemet. W przeciwieństwie do indyjskich alfabetów sylabicznych, ten system pisma jest czystym alfabetem, podobnie jak alfabet łaciński. Szersze wykorzystanie tego pisma jest jednak ograniczone niskim poziomem alfabetyzacji wśród Santalów (poniżej 30%).

[edytuj] Zobacz też

• języki urzędowe Indii
• języki Indii
• rozprzestrzenienie języków urzędowych

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Wydział języków urzędowych Indii - oficjalna strona na temat języków urzędowych Indii i odnoszącego się do nich prawodawstwa

[edytuj] Bibliografia

• Majewicz, Alfred F., Języki świata i ich klasyfikacja, PWN, Warszawa, 1989, ISBN 83-01-08163-5